گم شدم درخود، چنان کزخویش، ناپیداشدم           شبنمی بودم زدریا، غرقه دردریاشدم

سایه ای بودم زاوّل، برزمین، افتاده خوار           راست، کان خورشید پیداگشت، ناپیداشدم

زآمدن، بس، بی نشان، وزشدن، بس بی خبر        گوئیایکدم، برآمد، کامدم من، یاشدم

نی مپرس ازمن سخن، زیراکه چون پروانه ای        درفروغ شمع روی دوست، بی پروا شدم

چون همه تن، دیده میبایست کشت وکور، بود        این عجایب بین، که من بینای نا بینا، شدم

چون دل عطّار، بیرون دیدم ازهردوجهان            من زتاثیردل او، بیدل وشیداشدم

اي در درون جانم وجان ازتو بي خبر

ای دردرون جانم وجان، ازتوبیخبر     وزتوجهان پراست وجهان، ازتو، بیخبر

ای عقل پیروبخت جوان، کرده راه تو        پیرازتوبی نشان وجوان، ازتو، بیخبر

چون پی برد، دل وجانم، که جاودان         درجان ودردلی، دل وجان، ازتو، بیخبر

نقش تودرخیال وخیال، ازتوبی نصیب        نام توبرزبان وزبان، ازتو، بیخبر

ازتوخبر، بنام ونشانست، خلق را          وانگه، همه بنام ونشان، ازتو، بیخبر

جویندگان گوهردریای کنه تو             دروادی یقین وگمان، ازتو، بیخبر

شرح وبیان تو، چون کنم، زانکه تا ابد       شرح ازتوعاجزست وبیان، ازتو، بیخبر

عطار، گرچه نعره عشق تو میزند           هستند جمله نعره زنان، ازتو، بیخبر