شیراز
خداوندا مرا ان ده که ان به
به شمشیرم زد و با کس نگفتم
که راز دوست از دشمن نهان به
به داغ بندگی مردن در این در
به جان او که از ملک جهان به
خدا را از طبیب من بپرسید
که اخر کی شود این ناتوان به
گلی کان پایمال سرو ما گشت
بود خاکش ز خون ارغوان به
به خلدم دعوت ای زاهد مفرما
که این سیب زنخ زان بوستان به
دلا دایم گدای کوی او باش
به حکم انکه دولت جاودان به
جوانا سر متاب از پند پیران
که رای پیر از بخت جوان به
شبی میگفت که چشم کس ندیده است
زمروارید گوشم در جهان به
اگر چه زنده رود اب حیات است
ولی شیراز ما از اصفهان به
سخن اندر دهان دوست ،شکر
ولیکن گفتهء حافظ از ان به